Als je dit leest heeft Zaagmans de vrijdag hoogstwaarschijnlijk al in tweeën gezaagd. Dat betekent dat je binnen enkele uren (na het fabelachtige eindfeest uiteraard) weer richting de veilige haven van de wettelijke verzorgers gaat. Diep ingestopt onder een Fabeltjeskrantdekbed is het de hoogste tijd voor een stukje zelfreflectie.

Wat heeft de EL CID-week je nu geleerd? Dat sommige studentenverenigingen best wel kont schoppen? Dat jij niet alleen Leiden, maar Leiden ook jou helemaal veroverd heeft? Misschien, misschien… maar het kan ook zijn dat je tot de conclusie bent gekomen dat zelfs een mentor zijn of haar stem na een paar avonden feesten op de dansvloer kan gaan zoeken. Of dat het woord ‘slaapzaal’ niet een noodzakelijke garantie is dat je daar ook daadwerkelijk (voldoende) slaap krijgt.

De EL CID-week is eigenlijk zoals een goede wijn, of, voor de vrouwelijke lezers, een man. Het wordt alleen maar beter naarmate de tijd vordert. Zo daags na het gebeuren heb je eigenlijk nog geen flauw idee waardoor je geestelijk overreden bent. Pas na een paar weken dringt het besef pas goed door: “Die kroegentocht, in de stromende regen onder de parasol, bij Einstein was echt legendarisch” of “Wat hebben we gelachen op het watersportfeest”.

Hoewel de onvermoeibare crew, de heldhaftige mentoren, en de alleswetende Cie een belangrijk aandeel hebben gehad in het slagen van deze week, is het toch uiteindelijk de deelnemer met wie de week staat of valt. En de EL CID van 2007 stond als een huis. Dat is een prachtige gedachte om vermoeid maar voldaan mee te gaan slapen. Namens iedereen die de EL CID-week organiseerde, bedankt & succes in je studentenleven!