|
Geschreven door Lennert Branderhorst
|
|
donderdag 16 augustus 2007 |
*bump*
“Ik wist niet dat er hier drempels lagen” mompelt stuurman Frank terwijl EL CID-busje 3 brandend rubber op het Rapenburg achterlaat. “Ehhh, Frank, die liggen er ook niet”, zegt co-piloot Maartje terwijl ze in de buitenspiegel naar een mentorvormige roadkill kijkt.
Ook dit jaar doet de roemruchte Buscrew (Celine, Mariëtte, Bart, Joris, Maartje, George & Frank) weer van zich spreken. Gewapend met drie omvangrijke transportvoertuigen zijn zij het cement dat deze EL CID-week bij elkaar houdt. Want laat het wel duidelijk zijn: zonder bushelden geen bevoorrading, zonder bevoorrading geen activiteiten en zonder activiteiten 200 (streep) 199 radeloze mentoren.
Toch is de Buscrew de meest onbekende club die de EL CID-week rijk is. Onterecht! Maar wel verklaarbaar. De Buscrew werkt in de schaduw, de Buscrew is actief op onmenselijke tijden en de Buscrew crewt sneller dan de eigen schaduw. Bovendien kan iedereen die ze tijdens werktijden tegen het lijf loopt het veelal niet meer navertellen.
Joris, die iedere rij-examinator van het plaatselijke CBR bij naam en van gezicht kent, wil niet verklaren waarom het motto dit jaar “boem is ho!” is, maar een blik richting zijn voornamelijk vrouwelijke collega’s zegt genoeg.
Deze semi-onafhankelijke organisatie, waar verkeersregels veelal als vrijblijvende suggesties worden gezien, houdt er ook een alternatief puntensysteem op na, getuige de verschilende flarden aan bebloed EL CID T-shirt in de gril. 1 punt voor een eerstejaars, 2 voor een mentor en 3 voor een dagbladredacteur, met (na dit artikel) bonuspunten voor ondergetekende. Dus mocht je ze onverhoopt zien, kijk ze niet in de ogen, voer ze niet bij en ga ze vooral niet in de weg staan.
|
