|
Geschreven door Jeroen van Wijngaarden
|
|
woensdag 15 augustus 2007 |
 Handjeklap op de Leidse Bazaar. Sommigen van jullie dachten misschien dat de Leidse Bazaar bedoelt was om bier te drinken in het gras, te luisteren naar Nick & Simon, het EL CID-dansje te leren en informatie te verzamelen over de verschillende verenigingen, maar wij weten wel beter. Het is namelijk de perfecte gelegenheid om voor een zacht prijsje een EL CID-deelnemer op de kop te tikken. We kunnen hier bij de Blata Morgana namelijk nog wel een eerstejaars gebruiken om de rest van de week mee van vereniging naar vereniging te gaan, en er zijn altijd nog wel een paar mentoren die graag één van hun kindjes willen ruilen tegen bijvoorbeeld een kratje bier. Maar wij zijn wel kieskeurig. Zo probeerde mentor Avalon Leupen van groepje 59 de 18-jarige Daisy Pots aan ons te slijten. Ze was volgens haar standvastig en betrouwbaar als een Volvo, maar haar brandstofverbruik (bier) was niet bepaald gunstig en ze was al een keer gerepareerd aan haar gebit. De prijs, drie Augustijnen, was ook nog eens absurd hoog voor zo’n – volgens Avalon – ‘doorleefd’ exemplaar, dus helaas, je zit nog even aan haar vast. Vincent Renken van groepje 9 had op zich wel goede deal.  Aankomend Archeologie-studente Eva Boeijen was volgens hem al goed ingereden en had zelfs al meerdere eigenaren gehad, maar je kon het niet aan haar afzien. Haar lakwerk was dik in orde, we konden twee jaar garantie krijgen en ze scheen zelfs op slot te kunnen (wij weten ook niet hoe Vincent dat weet). En dat voor maar drie biertjes! Maar ja, toen we ze later terug probeerden te vinden waren ze verdwenen; waarschijnlijk is iemand anders er mee vandoor gegaan. En dan Ruben Oosterhuis van groepje 121. Volgens zijn mentor, Irma Heijkants, was hij nog gloednieuw, had zes jaar in de garage gestaan en toen we hem wat nader inspecteerden moesten we inderdaad toegeven dat hij nog puntgaaf was. Hij was wendbaar, had nog al zijn tanden en was zelfs zuinig in gebruik. Toen we Irma vroegen waarom ze hem uberhaupt kwijt wilde, gaf ze toe dat het puur voor de winst was. Maar liefst twaalf biertjes wilde ze voor hem hebben, en dan zou ze hem pas zaterdagochtend – weliswaar volgegoten – afleveren.  Dat is voor ons te laat, dus jullie mogen hem houden. Mentor Gosse Overal van groepje 103 wilde dolgraag van derdehandsje Maarten Dalmijn af, want hij was al oud – 23! – en zoop als een ouwe diesel. Hij had daarnaast meerdere deuken, lekte af en toe, reed soms vanzelf weg, had geen remmen meer en de uitlaat raakte vaak verstopt. Gosse verzekerde ons dat hij verder nog prima liep, maar we mochten niet onder de motorkap kijken en dat is natuurlijk een dealbreaker. We hadden hem misschien nog kunnen slopen voor de onderdelen, dat is ons echter geen half kratje bier waard. Dus we gingen dit jaar met lege handen naar huis, en als er nog mentoren zijn die ons een goed bod kunnen doen, mogen ze ons komen opzoeken op de tweede verdieping van Plexus. (JW)
|
