Rik van de Westelaken herinnert zich de El CID nog goed. Nadat zijn groepje 'niet bestond' sloot zich uiteindelijk aan bij het groepje van een vriendin. Dat voelde echter niet als zijn groepje en al na de eerste dag besloot hij zijn eigen weg te gaan. ‘Ik heb mij verder onttrokken van het programma. Achteraf heb ik daar wel spijt van, maar ik wist niet wat het was, een verenigingsleven, en lid worden behoorde tot mijn laatste prioriteiten,’ vertelt hij. Aan zijn studententijd heeft Van de Westelaken goede vrienden overgehouden. Hij werd lid bij Quintus, in het dispuut Aquavite. ‘We zijn al zoveel jaren bevriend dat we wel eens vergeten dat we elkaar hebben leren kennen op de vereniging.’

Zodoende kwam hij erachter hoe belangrijk het verenigingsleven is. Je leert er niet alleen veel mensen kennen, ook kunnen de ervaringen die je op doet in verschillende commissies volgens Van de Westelaken zeer waardevol zijn. Zelf zat hij in de almanakcommissie, schreef hij voor het verenigingsblad Quintessence.

Over zijn studiekeuze heeft Van de Westelaken lang getwijfeld. Bij de opleiding journalistiek adviseerden ze hem eerst een vak te gaan leren, en ook zijn plannen voor de toneelschuur schoof hij opzij. Daarom besloot hij, na twee jaar studeren en met een propedeuse op zak, iets te gaan doen wat hij echt leuk vond. Dat werd communicatiewetenschappen aan de UvA. In Amsterdam merkte hij een groot verschil met het Leidse studentenleven. Je hoort dan van eerstejaars studenten die doordraaien. Lid worden van een vereniging kan hiertegen helpen.’