|
Geschreven door Lennert Branderhorst
|
|
maandag 13 augustus 2007 |
 De opening van de EL CID-week staat meestal garant voor noodweer, chaos, huilende sjaars en andere apocalyptische taferelen. Het is dan ook de onschreven regel dat wanneer je de eerste paar uren overleeft, de rest van de week in principe een eitje is. Niet in de laatste plaats omdat de weergoden het de organiserende Commissie normaliter zo moeilijk mogelijk maken op de maandagochtend. Hoewel de editie van dit jaar werd geopend onder een stralende zon, werd het coördinatieteam bij het Centraal Station toch overspoeld. Niet door het traditionele middelgrote stuwmeer aan hemelvocht, maar door eerstejaars die last-minute besloten om toch de EL CID te lopen.
Hoewel de vertraging hierdoor opliep tot proporties die je mag verwachten bij een gemiddeld Nederlands treinstation, verliep de rest van de weekopening, zowaar, geheel vlekkenloos. Op de Beestenmarkt waren sinds half zes die ochtend tientallen crewleden bezig om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen. Hekje hier, podiumpje daar, tapje zus, busje zo. Nog voordat de zon zich in het Leidse had laten zien was de Beestenmarkt al volledig sjaars-proof gemaakt door de noeste arbeiders in de rode tenues. Het arbeidsrood van de Crew werd rond half acht overstemd door het paars van de Mentoren. 200 stuks sterk stonden ze nog enigszins gammel van het mentorenweekend in hun vakje. Wanneer de grote stroom met eerstejaars om acht uur echt op gang kwam, ontfermden de mentormama’s en de mentorpapa’s zich over de vele vertwijfelde zieltjes die schoorvoetend hun toegewezen vakje komen binnenschuifelen. Het duurde echter niet lang voordat het broeikaseffect aan enthousiasme van de mentoren het ijs tussen de verschillende deelnemers deed smelten. Binnen de kortste korste keren werd er leven geschonken aan verschillende vriendschappen met een levenslange garantie.
 Ook de Hooglandse kerk was het toonbeeld van een degelijke voorbereiding en een nog betere uitvoering. Geen onvertogen noot van de organisatie een geen wanklank van de eerstejaars. Een enkele verdwaalde EL CID-deelnemer die groeploos en te laat bij de kerk arriveerde wordt netjes bij een adoptiegroepje geplaats voordat hij na de officiële opening kon worden overgedragen aan zijn of haar rechtmatige mentor. Tijdens de massale samenkomst zat de Commissie op de eerste rij van oor tot oor te glunderen bij het zien van de overweldige opkomst die één van de grootste kerken van Leiden bij ieder applaus op zijn grondvesten deed daveren. Dat de Commissie daarbij gekleed ging in creaties waarmee je zelfs in de probleemwijken van Mekka zou worden nagewezen deed niet af aan hun inzet die zich nu uitbetaalde in een voortvarend begin.
In principe was de opening van deze EL CID-week eigenlijk gewoon. Gewoon goed dan. Geen stuiptrekkende eerstejaars die met het schuim op de mond per ambulance moesten worden afgevoerd zoals in 2005 en geen zondvloed die alles op twee poten wegspoelde zoals in 2006. Deze opening verliep gewoon goed. Gewoon zelfs. En dat maakte het begin van deze EL CID-week zo bijzonder.
|
