Als je dit leest heeft Zaagmans de vrijdag hoogstwaarschijnlijk al in tweeën gezaagd. Dat betekent dat je binnen enkele uren (na het fabelachtige eindfeest uiteraard) weer richting de veilige haven van de wettelijke verzorgers gaat. Diep ingestopt onder een Fabeltjeskrantdekbed is het de hoogste tijd voor een stukje zelfreflectie.

Wat heeft de EL CID-week je nu geleerd? Dat sommige studentenverenigingen best wel kont schoppen? Dat jij niet alleen Leiden, maar Leiden ook jou helemaal veroverd heeft? Misschien, misschien… maar het kan ook zijn dat je tot de conclusie bent gekomen dat zelfs een mentor zijn of haar stem na een paar avonden feesten op de dansvloer kan gaan zoeken. Of dat het woord ‘slaapzaal’ niet een noodzakelijke garantie is dat je daar ook daadwerkelijk (voldoende) slaap krijgt.

De EL CID-week is eigenlijk zoals een goede wijn, of, voor de vrouwelijke lezers, een man. Het wordt alleen maar beter naarmate de tijd vordert. Zo daags na het gebeuren heb je eigenlijk nog geen flauw idee waardoor je geestelijk overreden bent. Pas na een paar weken dringt het besef pas goed door: “Die kroegentocht, in de stromende regen onder de parasol, bij Einstein was echt legendarisch” of “Wat hebben we gelachen op het watersportfeest”.

Hoewel de onvermoeibare crew, de heldhaftige mentoren, en de alleswetende Cie een belangrijk aandeel hebben gehad in het slagen van deze week, is het toch uiteindelijk de deelnemer met wie de week staat of valt. En de EL CID van 2007 stond als een huis. Dat is een prachtige gedachte om vermoeid maar voldaan mee te gaan slapen. Namens iedereen die de EL CID-week organiseerde, bedankt & succes in je studentenleven!

Groepje 38 zo geil als Becel! Groepje 121 de Koningh! Groepje 80 HarHarHar! Zijn dit dezelfde mensen die afgelopen maandag in de hoeken van hun vakje zo schuchter naar elkaar stonden te gluren? De EL CID-week krijgt het voor elkaar om zelfs een verzameling van de meest contactgestoorde bètastudenten binnen vier dagen om te vormen in een goed geöliede corporale minivereniging.

Veel eerstejaars die voor de EL CID nog nooit van elkaar hadden gehoord liggen tegen het einde van de week in elkaars armen (of slaapzak) alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Handgebreide onderbroeken, zelfgesoldeerde neuskettingen en T-shirts met opdruk die hopelijk niet representatief zijn voor het gemiddelde IQ binnen de groep… de lijst met items die groepjes gebruiken om zich te onderscheiden van elkaar is eindeloos. Iedereen binnen een bepaald groepje lijkt elkaar dan ook spontaan aardig te vinden. Nu moet natuurlijk wel gezegd worden dat met een correcte hoeveelheid alcohol in het bloed iedereen een stuk leuker lijkt te zijn. Zelfs dat groepsgenootje die over niets liever praat dan zichzelf. Maar deze mensen zien elkaar ook ’s ochtends vroeg wanneer het haar nog niet ontklit is, het humeur bijeenhangt van samengeklonterd chagrijn en de geur uit je mond het tapijt nog spontaan krom doet trekken. Er moet dus meer dan bier alleen (en dan bedoelen we niet wijn) zijn om deze sjaars aan elkaar te binden. Want ondanks overweldigend bewijs voor het tegendeel, blijft toch menig groepje volharden in de overtuiging dat zij de beste zijn.

En geef ze eens ongelijk, want de essentie van de EL CID zijn namelijk de vele verschillende groepjes. Gebroken groepjes, geadopteerde groepjes, gefuseerde groepjes, gepimpte groepjes. Een EL CID-week zou geen EL CID-week zijn wanneer je nergens in de stad een club eerstejaars met debiele attributen tegenkomt waarbij de ingezetenen tegen iedere ander zoogdier met een paars polsbandje schreeuwen dat zij weldegelijk het aller, aller, allergeilst zijn. Of dat nu zo is, of (waarschijnlijk) niet, het levert je wel de eerste vrienden van je studentenleven op. En dat is helemaal zo slecht nog niet voor een houten stokje met daarop een genummerd stukje karton geplakt.

Groepje [vul maar in] Hoogh!