|
Blata Morgana - Artikelen uit het dagblad van EL CID |
|
|
|
Woensdagnieuws
|
Geschreven door Sjuu
|
|
donderdag 16 augustus 2007 |
Ik val natuurlijk
in herhaling als ik nu weer over dat huis op de Breestraat 109 schrijf, maar aangezien ik er toch de hele week zit en
ik te lui ben om een ander Minervahuis te strikken...je snapt hem. Zoals
de grote leider Flierman al kenbaar maakte kan een gemiddelde Minervaan
niet zonder huistradities. Aangezien Minervanen net echte mensen zijn, hebben
ze ook eten nodig. Daarom besloot Minerva het aangename met het nuttige te
combineren en door de gehele stad huisetentjes te ‘klussen'.
 Dus vanavond eet
ik in hun overwegend roze fusie met knalrode kasten, met aan het plafond een
zelfgekluste lamp met zeepaardjes. Op tafel staat het gourmetstel op ons te
wachten. Met z'n achten in totaal is het toch best krap, maar dat hindert niet.
Huiseten is namelijk belangrijk. Bewoonster Do legt uit: "Na het weekend komt
iedereen weer thuis dus dan eten we meestal samen. We gaan erna niet standaard
naar de Tent voor de
aansluitende zaalavond, waar je met je club of huis borrelt. Soms kijken wat tv
of doen een drankje."
Huisallochtoon
Marieke (een Augustijnse insluiper, red.) wil je tijdens het huisdiner nog wel eens
onbewust van mooie citaten voorzien, door dingen te roepen als: "Kijk, over ons
gaan ook altijd roddels rond, maar die zijn niet waar!" Voor dit soort momenten
heeft Bree 109 de Blond Award in het leven geroepen. Huisvriendje Rik legt uit:
"Endstra? Dat was toch een computerspel? Nou, dan krijg je hem." Alle domme
opmerkingen worden op de voet van de bokaal geschreven, wat een rijke
verzameling oplevert. Het Vaticaan lag volgens een huisgenoot niet in Rome.
Drie keer raden wie er een Blond Award kreeg...
|
|
|
Geschreven door Diane Heuvelman
|
|
donderdag 16 augustus 2007 |
“LINKS! RECHTS! RECHTS! BOVEN!” Terwijl ondergetekenden op de langzaamste snelheid de laagste score ooit behaalden, schreeuwden EL CID-deelnemers en Duivelsei-leden aanwijzingen. Gister kon er in de Pelibar bij de leukste spelletjesvereniging van Leiden een revolutionaire dans gedaan worden: ‘Dance Dance Revolution’(DDR). Bij dit spel, dat oorspronkelijk afkomstig is uit Japan, verschijnen er pijlen op een scherm op de maat van de zelfgekozen muziek. De kunst is om op exact het goede moment op de drukgevoelige mat op de grond op de desbetreffende pijl te gaan staan. Klinkt lastig? Is het ook, jumpen is er niets bij! Toch wisten vele leden van Duivelsei de juiste touch te vinden.
Na de DDR begon er een karaoke die door het spel vaak met ‘vreselijk’ bestempeld werd.
 Voorzitter Jorke – getooid in een jas van Magic-kaartjes – was tevreden over de avond. Niet in de laatste plaats omdat het ledenaantal alle records gaat breken deze week. Naast DDR en karaoke staan één keer in de week spelletjes van over de hele wereld op tafel, van Warhammer tot Zertz (?). Fabrikanten sturen zelfs prototypes op om eerst de goedkeuring van de Duivelseieren te krijgen. Nieuwsgierig geworden? Vanavond kun je je verliezen in de roleplay bij het Duivelsei in de Pelibar. (MD/DH)
|
|
|
Geschreven door Eva Schram
|
|
donderdag 16 augustus 2007 |
 Op de trappen die leiden naar de grote borrelzaal van Quintus kwam de geur van bier en zweet je al tegemoet. Niet zo gek, aangezien je in beide kon pootjebaden. Gelukkig lag niet al het bier op de grond, er vloog ook voldoende door de lucht. De sfeer zat er al goed in voordat de Hermes House Band, drie kwartier later dan gepland, op het podium verscheen. De tienkoppige band bracht de gebruikelijke hits ten gehore, van “I’m so excited” tot “Ik leef niet meer voor jou”, maar het publiek vond dat prima en gooide die handjes, zoals continu werd aangemoedigd door zanger Jaap, enthousiast in de lucht. Op de opgestapelde pallets, pardon, vakkundig geconstrueerde verhoging, stonden de toeschouwers samengeperst als treinforensen in de maandagochtendspits. Op het podium stond het ongeveer net zo vol als in de zaal. De band gebruikte iedere vierkante centimeter van het podium om hun act op te luisteren. Het muzikale dieptepunt van de avond was het moment dat de Quinten, die in grote getale aanwezig waren, hun verenigingslied tijdens de pauze ten gehore brachten. De trotse raven bleken eerder valse kraaien te zijn.
In het tweede gedeelte bracht de band een medley van (naar eigen zeggen) zelfgeschreven nummers ten gehore, zoals “Country Roads” en “I Will Survive”, die in het verleden schaam-te-loos zijn gecoverd door John Denver en Gloria Estefan. Tegen de tijd dat de band de bühne verliet, bleef er in de zaal slechts een doorweekt, half doof, maar zeer voldaan publiek over. (ES/LB)
|
|
|
Geschreven door Carlijn van Donselaar
|
|
donderdag 16 augustus 2007 |
Aangemoedigd door een bescheiden applausje begint William Wixley op woensdagavond zijn optreden in café d’UB, het tijdelijke honk van de christelijke studentenvereniging NSL. Het zou nog even duren voordat de band het publiek, dat overigens niet aan het EO-stereotype voldoet, mee weet te krijgen. Over stereotypen gesproken: we hoeven ons volgens het meisje achter de bar geen zorgen te maken over het achterlaten van onze tassen, want ‘Christenen mogen niet stelen volgens de bijbel’. Een hele geruststelling!
 De reden dat we in het café op de Beestenmarkt zijn, is dat NSL geen eigen pand heeft. Maar er wordt, zo verzekert voorzitster Klazien de Ruiter ons, hard gezocht naar een eigen onderkomen voor de 171 leden. Voorlopig huurt de vereniging een ruimte. Hier vindt om de week een verenigingsavond plaats, waar de leden welkom zijn voor lezingen en borrels. De andere week eten de disputen (de vereniging telt er negen) samen, waarna er in kleine groepen wordt gediscussieerd over een zelfgekoze bijbeltekst. De bijbel is datgene dat de leden bindt en er wordt van nieuwe leden dan ook verwacht wordt dat zij bereid zijn op zoek te gaan naar de God uit de bijbel. Ondertussen begint de stemming in de zaal er aardig in te komen. De gitarist roept de dames in de zaal op om met hun billen te schudden en tijdens het laatste nummer schudt ook d’UB op haar grondvesten. Het is te hopen dat de leden morgen niet te brak zijn om deel te nemen aan het debat ‘Geloof versus wetenschap’…
|
|
|
Geschreven door Anne-Wil Jens
|
|
donderdag 16 augustus 2007 |
 De woensdag- en de donderdagochtend staan deze week in het teken van cultuur met het LAK- en het Museumblok. Terwijl het ene deel van alle EL CID-groepjes het Leids Academisch Kunstencentrum bezoekt, neemt het andere deel een kijkje in de verschillende Leidse musea. In het LAK zijn vandaag nog talloze culturele cursussen te volgen, dus kick je mentor je bed uit en doe eens cultureel, het valt misschien best mee. Op het Lipsius vind je stands van onder andere de Faculteit der Kunsten, die op de eerste verdieping een voorlichting geeft. Multigetalenteerde studenten kunnen zich hier uitleven, want naast een academische studie kan een bijvak, minorprogramma of een master gevolgd worden aan de Haagse Kunstacademie. Toegegeven, Den Haag is geen Leiden, maar natuurlijk altijd nog beter dan Delft.
Uit de hoge opkomst bij de workshops bleek dat de creatieve kant in menig student naar boven kwam. Er kon gezongen, gedanst en geschilderd worden. Vooral de deelname aan de cursus maskers kleien was hoog, want het is vanzelfsprekend handig je gezicht te kunnen beschermen als je je ouders moet vertellen dat je in een dronken bui lid geworden bent van de grote verenigingen. Alle vijf dus.
De andere helft van de EL CID-deelnemers kon het culturele hart ophalen in één van de Leidse musea. Het Rijksmuseum van Oudheden, Museum Volkenkunde, de Lakenhal, de Hortus Botanicus, Museum Boerhaave, Molen de Valk en het Sieboldhuis hadden voor de gelegenheid hun deuren opengesteld. Bij Natuurhistorisch Museum Naturalis wreven ze in hun handjes, want dankzij de invasie eerstejaars haalden ze een recordaantal bezoekers. (AJ)
|
|
| | << Begin < Vorige 1 2 Volgende > Einde >>
| | Resultaten 1 - 9 van 10 |
|
|
Agendapunten |
|
Er staat voorlopig niets op de agenda |
|
Statistieken |
|
Aantal bezoeken: 756441
|
|
We hebben 3 gasten online |
|
